Volgens Thomas

Australiërs zijn, enkele uitzonderingen daargelaten (als ze achter stuur van een auto zitten, of als ze te diep in het glaasje gekeken hebben en zich realiseren dat het glaasje leeg is) een redelijk ontspannen volkje. Laid-back, zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Makkelijk in de omgang, weinig materialistisch. Geluk wordt gedefiniëerd als een barbeque in het park met een glas bier in de hand. Maar het kan ook anders.

Lees de rest van deze entry »

Het was eigenlijk bij toeval dat we in de stad waren.

Chinees Nieuwjaar is nou niet iets waar je normaal gesproken veel van hoort in Nederland, maar hier in Australië zitten we er een stuk dichter bij in de buurt en Sydney heeft een grote Chinese gemeenschap. Het Jaar van de Os werd hier dan ook uitbundig ingeluid. Nu ligt onze favoriete bioscoop tegen Chinatown aan, kwamen we net na de film naar buiten lopen toen ze de straat aan het afzetten waren, én we hadden horen zeggen dat er honderden artiesten voor de gelegenheid waren ingevlogen vanuit het vaderland. Dus als je dan toch in de buurt bent… Ach, dan wil je best even blijven staan om van het spektakel te genieten.

Lees de rest van deze entry »

“Welcome ledeezngents, to my bus. Mummel mummel walabi! It’s hot innit? You all like my airconditionin’? Hah! Hah! Only got one setting today, and that’s HOT!”

Het was op een zaterdag, ergens in het stomend hete hartje van januari. Australië had juist besloten om ons Hollanders een lesje nederigheid te leren door de temperatuur moeiteloos dwars door de bovengrens van de 40 °C te maneuvreren. Klagen over de hitte? Ha! Watjes waren we, zo moest maar even ingewreven worden. Asfalt smolt, stadsduiven vochten lamlendig om een plaatsje in één van Sydney’s lauw-warme fonteinen, en ieder wel-denkend mens had al lang en breed het strand opgezocht…

Lees de rest van deze entry »

Als er iets is dat hier goed kunnen, dan is het wel een feestje organiseren.

Terwijl in Nederland de grote steden werden omgetoverd tot oorlogszones en de M.E. in opperste staat van paraatheid door de kruitwalmen marcheerde (langs de uitgebeende karkassen van bushokjes en telefooncellen) stroomden hier in Down Under gemoedelijk twee miljoen Sydnezen naar het centrum van de stad om daar gezamenlijk het nieuwe jaar in te luiden.

Men is zich hier terdege bewust van het feit dat Sydney de eerste grote stad is die 2009 tegemoet mag treden; wereldwijd wordt in de jaarlijkse nieuwjaars-nieuwsbulletins zij als eerste getoond. Feest is hier op 31 december een Landsbelang. En dit jaar zou het grootser worden ooit, zo beloofde men. Zelfs Paris Hilton zou haar feestje in Sydney komen vieren. Betaald, uiteraard.

Lees de rest van deze entry »

Het is moeilijker dan de meeste mensen denken,
Om steeds maar weer aan iedereen cadeau’s te komen schenken!

Nee, simpel is het al lang niet meer;
Vroeger hoefde de Sint alleen naar Holland op en neer.

Maar tegenwoordig viert men zijn verjaardag in alle landen,
En dat heeft Sint en Piet in een lastige situatie doen belanden.

Want pakjesavond duurt maar één enkele nacht,
Aan het eind waarvan iedereen zijn cadeautjes verwacht.

Het valt nog wel mee tussen met adressen tussen Amsterdam en Maastricht,
Maar het wordt wel erg lastig als de bestemming nog verder weg ligt.

En helemaal in Sydney, wat verwachten jullie van deze oude man?!
De Sint is nog best actief, maar er zijn dingen die hij ook niet meer kan!

Helemaal aan de andere kant van de planeet is veel te ver weg,
Dus als je verwacht dat Hij met jouw cadeautjes daarheen komt, dan heb je pech!

Aldus mijn Sinterklaas dit jaar; mijn eerste in het buitenland, mijn eerste zonder de hele familie erbij en, cruciaal, mijn eerste in de zinderende zomerhitte.

Lees de rest van deze entry »

De afgelopen maand-en-een-half mezelf de stuipen uit het lijf gewerkt, zeven dagen per week en van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? Afijn, om het allemaal een beetje positief te houden: wat fotootjes van een dagje in Balmain, ookwel bekend als De Wijk Waar Ik Best Wel Zou Willen Wonen…

Beetje off-topic, maar deze kon ik toch niet laten schieten. Met dank aan Wordle.

Een kus en een laatste omhelzing tussen twee geeuwen door, en toen was ze zomaar verdwenen. Mijn Liefde Uit Verre Oorden is vertrokken naar Verre Oorden, en plotseling zat ik alleen in Australië. Oh, het is niets dramatisch - ze had besloten dat dit een goed moment was om haar rijbewijs te halen, wat zelfs inclusief vliegticket goedkoper bleek te zijn in Japan - maar het betekent toch dat ik het zes hele weken alleen mocht gaan doen. Enfin, laten we het niet hebben over de afwas van anderhalve week op het aanrecht, de hoopjes was die als slachtoffers van een dronkenmansgevecht over alle meubilair heen zijn gedrapeerd, of de bijzonder creatieve recepten uit mijn studententijd (rijst met prut, prut met rijst, knapperige pasta, salade-uit-het-pak) waarop ik steeds meer terug begin te vallen. Laten we het ook niet hebben over de negentig-urige-werkweken-inclusief-weekends die ik plotseling lijk te moeten maken - toeval, óf het bewijs dat ik een workaholic ‘in-de-kast’ ben, óf een wijze les dat je je collega’s nooit moet vertellen dat je zes weken lang schuldloos het avondeten kan missen.

Nee; laten we het, in plaats daarvan, hebben over de positieve kant van dit verhaal. Laat mij U iets tonen wat mij in mijn lange, lange leven nog nooit eerder overkwam. De onmogelijke uitdaging, die immer te hoog voor mij gegrepen bleek. Ik toon U: het Plantje Dat Het Overleefde, Ondanks Het Feit Dat Ik Voor Moest Zorgen.

“Yeahmate, ’tisBrianhea - howsyasdoin? No worries, no worries. Goodonya, mate. Cheers. Gotmeessomethreecouplesandtwoyoungunsforya. Yes. Reckon I’m ten minutes away. Wheresyasat? Ah. Makeatfifteen then.”

Vrijdagochtend, zo rond een uur of tien, en we zijn aan de late kant. Of, liever gezegd: Brian, onze buschauffeur en Ozzie Extra-Ordinaire, is aan de late kant. Niet dat het zijn schuld was; een paar passagiers waren bij vertrek uit Sydney niet op komen dagen, dus hij was nog even blijven wachten. Maar niemand kan zeggen dat hij niet zijn uiterste best deed om het verschil te compenseren. Nooit geweten dat een tourbus met zo veel snelheid een bocht kon nemen.

Australiërs hebben, zo ontdekten wij, een bijzondere kijk op intercity busvervoer. Het bestaat namelijk niet. Of in ieder geval niet zoals in Nederland. 

In een grote stad als Sydney is het bijna onmogelijk om niet met de bus te reizen - het logische gevolg wanneer een stad met een bevolking van vijf miljoen elke ochtend haar werkende inwoners naar een lapje kantoorflats van tien vierkante kilometer in het centrum probeert te leiden - maar de ware Ozzie, de zongelooide inwoner van De Rest Van Het Land, glimlacht wijs en denkt er het zijne van. Hij weet immers hoeveel Rest er werkelijk is buiten de stadsgrenzen; zelfs al brengt de bus je naar de plaats van bestemming, dan is de kans groot dat je nog immer vele kilometers droog gras en kaarsrecht gesmolten asfalt van het eindpunt van de reis verwijderd bent. Want als er iets is dat men hier in overvloed heeft dan is het wel ruimte. Nederland heeft provincies met een kleiner oppervlak dan een doorsnee Australisch dorp.

Een feit dat ons pijnlijk duidelijk gemaakt werd toen we besloten om onze eerste trouwdag te vieren met een weekendje in Hunter Valley; één van Australië’s beroemdste wijnregio’s en, omdat het in de buurt van Sydney ligt (ik bedoel, wat is 300 kilometer nou helemaal?),  erg populair bij de toeristen. Het plan was om met de bus ernaar toe te gaan, op vrijdag een wijnproeftour te doen, en dan de rest van het weekend de buurt te verkennen. Winkeltjes kijken. Festivalletje bezoeken. Beetje actief luieren dus.

Lees de rest van deze entry »

Zit je net een maand of twee goed en wel op je nieuwe stek, en dan weet het thuisfront al een excuus te verzinnen om langs te komen. Martijn Icks (bijna-doctor in de geschiedkunde, lid van een select genootschap van vakidioten die er lol in zag om de Romeinse keizer Heliogabalus te onderzoeken, en vriend sinds de middelbare school) had ergens een potje universitair onderzoeksgeld gevonden plús een congres in Melbourne om het aan uit te geven, en zag daarin een goed excuus om maar eens wat meer van Australië te gaan zien. En ach, als je dan toch in de buurt bent…

Zijn bezoek was kort maar bijzonder gezellig, maar deed ons wel realiseren dat Martijn in die week of wat dat ‘ie hier al was inmiddels al meer van het land had gezien dan wij in onze hele twee maanden residentie. Miljaar!

Helaas stonden er voorlopig nog geen reisjes op de planning, dus als plijster op de wonde zijn we maar met de veerboot naar Luna Park gegaan; de permanente kermis van Sydney, aan de andere kant van de haven van Sydney. Voor de attracties hoefden we het niet te doen (op een Limburgse dorpskermis staat meer, en voor een attractie-ticket kun je ook een dagje naar de Efteling), maar de locatie was fantastisch, net als het weer.

Dus met een suikerspin in de hand, genietend van het uitzicht op de baai en de kermisgeluiden op de achtergrond, waren wij al best tevreden… Komend weekend: de wijngaarden van Hunter Valley!

Lees de rest van deze entry »